NOPLACE

The subject of the photobook “NOPLACE” is a journey into the noplace.

Where figures forgotten by the superficial gaze meet the cracks of everyday life.

Everyone knew that this was the noplace. Everyone seemed to imagine what it truly looked like here. And yet, no one looked at it for long enough.

The noplace does not ask to be revealed. It has no monuments, no destination, no promise of experience. It exists between routes, on pavements crossed in haste, in glances that disappear before they have the chance to meet, at empty tables, in faces that, for a moment, seem to belong everywhere and nowhere.

“NOPLACE” does not seek the spectacular. It stands before the almost invisible: before people passing by, before shadows that remain, before spaces we do not remember, even though we cross them every day.

Perhaps, in the end, the noplace is not a place without identity. Perhaps it is the mirror of a city we never have time to see. A border between presence and absence. A moment that never became an event, and yet still left a trace.

This photobook is an attempt to linger there a little longer. To look at what we usually pass by. To recognise, within the anonymous and the fleeting, the strange familiarity of the noplace.

Αντικείμενο του λευκώματος “NOPLACE” είναι ένα ταξίδι στο μη-μέρος.

Εκεί που φιγούρες ξεχασμένες από την επιφανειακή ματιά συναντούν τις ρωγμές της καθημερινότητας.

Όλοι ήξεραν ότι εδώ είναι το μη-μέρος. Όλοι έμοιαζαν να φαντάζονται πώς μοιάζει στα αλήθεια εδώ.

Κι όμως, κανείς δεν το κοιτούσε για αρκετή ώρα.

Το μη-μέρος δεν ζητάει να αποκαλυφθεί. Δεν έχει μνημεία, δεν έχει προορισμό, δεν υπόσχεται εμπειρίες. Υπάρχει ανάμεσα στις διαδρομές, στα πεζοδρόμια που πατιούνται βιαστικά, στα βλέμματα που χάνονται πριν προλάβουν να συναντηθούν, στα άδεια τραπέζια, στα πρόσωπα που για μια στιγμή μοιάζουν να ανήκουν παντού και πουθενά.

Το “NOPLACE” δεν αναζητά το εντυπωσιακό. Στέκεται απέναντι στο σχεδόν αόρατο: σε ανθρώπους που περνούν, σε σκιές που μένουν, σε χώρους που δεν θυμόμαστε αν και τους διασχίζουμε κάθε μέρα.

Ίσως, τελικά, το μη-μέρος να μην είναι ένας τόπος χωρίς ταυτότητα. Ίσως να είναι ο καθρέφτης μιας πόλης που δεν προλαβαίνουμε να δούμε. Ένα σύνορο ανάμεσα στο παρόν και στην απουσία. Μια στιγμή που δεν έγινε ποτέ γεγονός, αλλά παρ’ όλα αυτά άφησε ίχνος.

Αυτό το λεύκωμα είναι μια προσπάθεια να σταθούμε λίγο περισσότερο εκεί. Να κοιτάξουμε ό,τι συνήθως προσπερνάμε. Να αναγνωρίσουμε, μέσα στο ανώνυμο και το φευγαλέο, την παράξενη οικειότητα του μη-τόπου.