Underlight

Underlight – the dim glow, the half-light.

Light – eternal worship, yet also a tyrant of the self.

It decides when to hide, and when to reveal. For beauty hides there. It quenches its thirst in the shadows, it bleeds at the edge of its sharp corner. Does underlight conceal, or does it paint? Our thirst for the subject decides. Underlight is often confronted. Yet it is what ultimately unveils the subjects we secretly long to see. We surrender. The passage, the rasp of the wind through the landscape. Beneath the light, nature lives without shouting, without asking. And the half-light, what became of it? Let it go, let it pass. Breathe it in, press your lips together, and take my hand.

We feared that even a single drop of sensation might spill within us. The drink no longer satisfied, no longer quenched our thirst. Food turned to ash on our lips, no companionship in the world could sate our longing.

Glory, hallelujah! When I lay my burden upon your chest. You, whom I love so deeply, though I know you so little.

I was alone on the road, where I had carved my path. I was a sailor, they said I drowned in the tide. I was a painter, the drug that will make you dream. I was a supplicant, seeking a place to rest my spirit. They said I had died, but the ocean had embraced me. And still, I live.

Underlight - το υπόφως - το υπόφωτο. Το φως - παντοτινή λατρεία αλλά και δυνάστης του ατόμου.

Αποφασίζει πότε θα κρύψει, και πότε θα εμφανίσει. Γιατί η ομορφιά θα κρυφτεί εκεί. Θα ξεδιψάσει στη σκιά, θα ματώσει στην αιχμηρή της γωνιά. Το υπόφως κρύβει ή ζωγραφίζει; Η δίψα μας για το υποκείμενο αποφασίζει. Το υπόφως συχνά αντιμετωπίζεται. Είναι όμως αυτό που τελικά αποκαλύπτει τα υποκείμενα που θέλουμε κατα βάθος να δούμε. Αφηνόμαστε. Το πέρασμα, η βραχνάδα του αέρα στο τοπίο. Κάτω από το φως ζει η φύση χωρίς να φωνάζει, χωρίς να ζητά. Το υπόφωτο, τί απόγινε; Άστο να πάει, να περάσει. Μύρισέ το, σφίξετα χείλη και πάρε το χέρι μου.

Ανησυχούσαμε, μη και τυχόν χυθεί σταγόνα από τις αισθήσεις μέσα μας. Το ποτό δεν μας ικανοποιούσε πλέον, δεν έσβηνε τη δίψα μας. Το φαϊ γινόταν στάχτη στα χείλη μας, καμία συντροφιά στον κόσμο δεν ήταν δυνατό να χορτάσει τη λαγνεία μας.

Δόξα, αλληλούια! Όταν αποθέσω το φορτίο μου στα στήθη σου. Εσένα, που σε αγαπώ τόσο, όσο λίγο σε ξέρω.

Ήμουν μόνος στο δρόμο, εκεί που χάραξα. Ήμουν ναύτης, είπαν ότι πνίγηκα στην παλίρροια. Ήμουν ζωγράφος, το ναρκωτικό που θα σε κάνει να ονειρεύεσαι. Ήμουν ικέτης, να βρώ να ξαποστάσω το πνεύμα μου. Είπαν ότι πέθανα, αλλά ο ωκεανός με είχε τυλίξει. Και ζω ακόμα.